O śmieciowym myśleniu

Tzw. ustawa śmieciowa wydaje się -społeczną i ekologiczną- porażką. Podział na nielogiczne frakcje, odpowiedzialność złożona na finalnego użytkownika zamiast na producenta, zapowiedzi odpowiedzialności zbiorowej za błędy, ogromne podwyżki, bałagan, bezcelowość. To wszystko wobec bezczelnego rozpasania i głuchoty korporacji na problemy ekologiczne, mody na obłudne eko-działania i faktu, że Polska stała się dla innych krajów wysypiskiem śmieci i to regularnie podpalanym. Inaczej więc być nie mogło: nowe regulacje budzą złość, więc i wkrótce obudzą złośliwość  (lasy polskie rozkwitną śmieciami, głosi prorok Lebioda).  Wydaje się jednak, że z pewnego punktu widzenia ustawa śmieciowa jest doskonała- doskonale zniechęca ludność do tematu ekologii. Tresuje suwerena w tym, że eko oznacza drogo, bezmyślnie, niesprawiedliwie i uciążliwie. A że ustawa jest karykaturą koncepcji Unii Europejskiej, sugeruje także, że za wszelką niedogodność odpowiada Zachód. Może też obudzić nadzieje, że po polexicie, gdy ostatecznie wstaniemy z kolan, odzyskamy niepodległość i wreszcie będziemy u siebie, będzie można wywalać niesegregowane śmieci za płot sąsiada i to bez żadnych konsekwencji.

Niektórzy się nabierają na takie prymitywne socjotechniki, cóż zrobić.

Czytaj dalej O śmieciowym myśleniu

Spojrzeć w pustkę

Nie wiem, na ile sensowne jest tłumaczenie obecnego stanu świata „popędem śmierci”, co się niektórym zdarza. To wytłumaczenie dość płytkie, w zasadzie wyraz wiary: wierzymy że „popęd” istnieje, więc i działać jakoś musi: ludzie chcą (się) niszczyć, bo są z natury źli i kropka. Problem w tym, że pod owym popędem, rzekomo biologicznym czy nieuchronnie psychologicznym, jest coś innego niż nazwa głosi. „Popęd śmierci”, wewnętrzne dążenie do dezintegracji (przebudowy?), jest wyrazem -o ironio!- tęsknoty za życiem, za pełnią, za zmianą w stronę przynależności do świata  jako otwarciem się na niedualne widzenie buddy. Analogicznie do samobójstwa, które jest wyrazem tęsknoty za „innym” życiem, życiem w kształcie innym niż jest, bo to które jest wydaje się nie do zniesienia. „Popęd śmierci” czy samobójstwo jest wykoślawionym karykaturalnym dążeniem do wewnętrznej integracji, przyspieszonym pseudo-dojrzewaniem psyche, roz-topieniem się w infantylnej fantazji wszechmocy wobec rzeczywistości wewnętrznego pokiereszowania i cierpienia.

Zbliżenie do śmierci by potwierdzić fakt istnienia.

O zwichrowaniu wewnętrznego rozwoju przez społeczne role i egotyczne narracje – cytat Richarda de Martino: Czytaj dalej Spojrzeć w pustkę

O drzewie tlenowym

Przykuł moją uwagę wielki billboard Stwórzmy razem wielkie ogrody tlenowe. BNP Paribas”. Na zielonym obrazku rządki oxytree, z „ogrodem” nie mające nic wspólnego. 

Słowo „ogrody”, choć nieadekwatne, nie zdziwiło mnie wcale; ubawiło bankowe „razem” (kiedyś się mówiło: więcej poufałości niż znajomości), ale zastanowił  wyraz „tlenowe”.  Wysadzanie krzyżówek paulowni, lub po polsku pawłowni, zwanej modnie z angielska oxytree, powinno być zabronione (a nie będzie). To twór laboratoryjnie sztuczny, nie tworzący układu wymiany z innymi uczestnikami biosytemów, niezdolny do rozmnażania, niemożliwy do wyplenienia. Na szczęście dość nieodporny na mrozy (w naturze, bo po poprawkach w laboratorium- nie wiem).

Gdyby nie było drzewa tlenowego, to dzień dzisiejszy byłby doskonałym momentem na to, by go wymyślić. Mamy marketingową falę „ratowania Ziemi”. Popularyzacja oxytree to inicjatywa, która, jak większość tego typu,  nie ma nic wspólnego z Ziemią, bo abstrahuje od faktycznych powiązań ziemskich ekosystemów. Jest za to podległa biznesowi i regulowana przez chciwość wybranych biznesowych grup. Rosnąca jak na sterydach paulownia daje ponoć drewno już po 6 latach, pnie prościutkie, bez sęków, i odrasta z pnia bez kolejnego sadzenia. Czysty zysk. A image ma się kojarzyć z „ratowaniem”, „tlenem”, i tak nazwa sugeruje.

Oxytree wydaje mi się doskonałym odzwierciedleniem współczesnego myślenia o czynieniu sobie Ziemi poddanej. Samotny typ, żerty, wymagający sporych zasobów wody, dający szybki zysk, szybki wzrost, trwały. Ryzyko? Nieznane czyli… nie ma, bo na rynku należy myśleć optymistycznie, no i jako produkt „nauki” zamyka gębę sceptykom. Bezpłodny produkt laboratorium, za który należy zapłacić producentowi. Sadzony za sprawą banku, który żąda za wirtualne „sadzenie” pieniędzy od swoich klientów. Czytaj dalej O drzewie tlenowym

Inaczej o Matkach na Wyrębie

Swojego czasu, przy apogeum szaleństwa „lex Szyszko” pani Cecylia Malik opublikowała zdjęcia kobiet z dziećmi w świeżo przetrzebionym stołecznym parku.

Matki karmiące niemowlęta na karczach i ściętych pniakach protestowały w ten sposób przeciwko niekontrolowanej wycince. Kobiety prężą mleczne cyce do obiektywu i zdają się mówić: „chcemy drzew dla nas i przyszłych pokoleń, wyrządziliście nam krzywdę”. Poruszające, tak, ale było coś więcej; jakieś nie dające (mi) spokoju drugie dno. Czytaj dalej Inaczej o Matkach na Wyrębie

Oprócz tropienia pytona

Wśród newsów ostatnich, jakie czytam z rzadka Daleko od Świata,  jeden który przeszedł – ku mojemu zdziwieniu – bez echa: minister rolnictwa dla podtrzymania poparcia partii rządzącej wśród ludu zezwala rolniczemu lobby na użycie zakazanych pestycydów w ochronie rzepaku. I nic… Żadnych ulicznych protestów, przykuwania się masowego do maszyn rolniczych, zajmowania magazynów przez zielonych bojówkarzy. Żadnych rozczochranych aktywistek i bojowniczek, złych strażników pod bronią ani malowniczej wymiany skurwysyństw lepszej niż telenowela, tak jak to było w przypadku obrony Puszczy Białowieskiej.   Obrona Puszczy to porywający,  męski wilczo-zielony romantyzm a naga, niezręczna cisza zapada tam, gdzie zaczyna się faktyczna ogromna skala zniszczeń gleby, zwierząt i roślin oraz niekontrolowanych eksperymentów na ludzkim zdrowiu (dodatki do żywności, środki ochrony roślin). Cisza, bo jesteśmy przyzwyczajeni do tego, że trucie nas i innych uczestników Rzeczywistości jest „konieczne i oczywiste”. Puszcza ciekawsza, spektakularna  i łatwiejsza w odbiorze dla prostego czytelnika, choć i wycinka i współczesne rolnictwo czy przemysł spożywczy wyrastają z tej samej iluzorycznej narracji Oddzielenia od Natury. Choć nie wiem czy dla Kowalskiego jakość jedzenia nie ważniejsza niż istnienie puszcz. Czytaj dalej Oprócz tropienia pytona

Nasza najważniejsza rzeczywistość

Buk, o którym pisałam tutaj już odszedł w ludzkie wspomnienia i do Krainy Wiecznej Zieleni. Pieniek wycięto fachowo i starannie. Dokładnie uprzątnięto gałęzie i pomięte listki. Administracja popisała się ułańską fantazją i w środku wiosny nie tylko zleciła wycinkę drzewa, ale i kazała podciąć gałęzie innych drzew w podwórzu- bez uzgodnienia z nikim. Między innymi te, które miałam przed oknem. Ok, wiem: nic się nie stało, to tylko drzewo, to tylko gałęzie, co za różnica jaki widok-pień też może być-wie pani, że inni na nowych osiedlach nie mają nawet tego, to przecież jest martwe, to jest rzecz, to jest problem, odrosną kiedyś, a jakby tak się coś stało?, przecież dzieci tu chodzą!, jaka znów wiewiórka, kwestia bezpieczeństwa, kogo to obchodzi, tak dbamy o środowisko, ple, ple. Tam obiektywne racje, tabelkowe zarządzanie i perwersyjne zadowolenie barbarzyńcy ze zniszczenia a tutaj mój szloch z wściekłości i bezradności – subiektywny, nieumotywowany i nieracjonalny. Czytaj dalej Nasza najważniejsza rzeczywistość

Prawdziwa bieda

Mamy prawdziwą biedę. Po „25 latach wolności” dożyliśmy momentu, gdy nie można z domu nosa wyściubić z powodu smogu; w sklepie coś czego nie można nazwać ŻYW-nością; dla narracji społecznych nakładamy na siebie PET udający wełnę i kosmetyki pielęgnujące ciało ołowiem. Mleko matek nie spełnia norm stawianych przed spożywczym mlekiem. Pijemy i jemy plastik i z plastiku.

Nie chodzimy ani głodni ani nadzy, ale klepiemy biedę. Ta część świata -na pokaz szczęśliwa, kolorowa i syta, ta, której zazdroszczą inne – jest w zasadzie biedna.

Inni mają gorzej, obraza boska takie marudzenie, westchnie starsze pokolenie, pamiętające jeszcze głód i jedną parę butów na kilka sezonów. Obraza boska, odpowiem, bo w pozornym dostatku kolorów i barwnych narracji (możesz wszystko! stwórz siebie!) cierpimy niedostatek czystego powietrza, ciszy, zieleni, dziczy, snu, piękna, właściwej aktywności, prawdziwego jedzenia pełnego wartości odżywczych i chroniących ciało nietoksycznych tkanin. Czytaj dalej Prawdziwa bieda

Podwójne słodkie wiązanie

Na przystanku widziałam pięknie podświetlony plakat. Firma płaci za serduszka zebrane z opakowań czekoladowych batoników. Na plakacie twarze znane z akcji charytatywnych. „Czujesz się dobrze, pomagasz dobrze”. Serce ma rosnąć. Sensu to nie ma, ale brzmi fajnie i w szarzyźnie wieczornej się świeci.

Przykład podwójnego wiązania, pomyślałam. Cokolwiek zrobisz, będzie źle. Nie kupisz, by pomóc- to jesteś świnia, małostkowe, podłe, zimne, nieradosne serce i serc z plastiku nie naklejasz. Kupisz i zjesz, by pomóc- niszczysz sobie zdrowie cukrem. Korzysta Firma- na promocji, na skojarzeniu marki z „pomaganiem”, z „czuciem dobrze” i „dobrymi składnikami” No, samo dobro. Czytaj dalej Podwójne słodkie wiązanie

GMO i matki

Ciekawe, zdarza się to już po raz kolejny, głośne plenarne dyskusje nad ludzkim zarodkami, aborcją, „życiem poczętym” zagłuszają (bądź mają właśnie zagłuszyć)  ciche komisyjne dyskusje nad wprowadzeniem w Polsce stref specjalnych upraw GMO. O zmianie prawa aborcyjnego głośno, o GMO cicho, ale synchroniczność tematów (znowu!) wydaje mi się ważna. Czytaj dalej GMO i matki