Błękit oczu twych

Obejrzałam sobie na youtubie filmik młodego człowieka traktujący o słowiańskim dziedzictwie Polaków. Klasyka, jak ktoś w temacie, to wie. Było o wazie z Bronocic, kulturze łużyckiej, słowiańskiej haplogrupie R1a1, indyjskich braminach, kulturze jasnookich Ariów; o Scytach i Sarmatach, o Ślęży i zakorzenionym (rzekomo) w genach prawdziwego Słowianina uwielbieniu przyrody. I w kółko o tym, że oni jeszcze nie (jazda, koło, wozy, sery etc etc) a nasi- już tak i byli w tym świetni.

Jacyś oni w tle i  My, Nasi czyli ci mądrzejsi, jaśni.

Obrazki piękne, zwłaszcza niebieskookich dzieci i dziewcząt, jak z folderu reklamowego. Byłam pod wrażeniem tego błękitu. Czytaj dalej Błękit oczu twych

Mapa

„Tożsamość narodowa”, „państwo” to tylko etykietki. „Polska”, Polak” to gra umysłu. W Realu nie istnieje nic takiego. Ale umysły zmieniają real stawiając granice (nad którymi ptak swobodnie przeleci, pyłki GMO i chory dzik przetruchta). Potem, jak już zostaną ustalone granice „państw”, umysły rysują mapy polityczne. Umysł -uczciwie do rzeczy podchodząc-rysuje też siebie samego i tak powstała mapa kulturowa Ingleharta-Welzela.

Koń jaki jest każdy widzi, więc kobyłka u płota wygląda tak:

Na osi poziomej umieszczono skalę od wartości nakierowanych na przetrwanie do indywidualizmu (wartości nakierowane na indywidualną ekspresję). Na osi pionowej zaznaczono skalę od przywiązania do wartości tradycyjnych do uznania wartości racjonalnych i świeckich. To, że Polska to biedny/wspaniały kraj między Niemcami a Rosją między bajki włożyć można. Przecież każdy widzi, że Polska graniczy na tej kulturowej mapie z Indiami, Malezją, Tajlandią, Etiopią, Chile i Turcją.

(Obrażone już tym wstępem osoby proszę o opuszczenie bloga, bo dalej będzie tylko gorzej. Mapa kulturowa jest prawdziwą Mapą Huncwotów: „I solemnly swear that I am up to no good”). Czytaj dalej Mapa

Przeciw Dobru a za jasnością umysłu

Me(n)dia pocieszają, że wyborcy Partii to osoby słabo wykształcone i ubogie. To ludzie, którzy nie wyobrażają sobie, że można mieć jakieś potrzeby poznawcze; tego, że można czytać książki bez obrazków i gazety bez gołych dup na rozkładówce. Tego, że można uczciwie zarobić pieniądze i się nimi cieszyć. Pewnie coś w tym jest, ale jest i więcej: to osoby, które wierzą w istnienie Dobra, Prawych Ludzi i w ostatnich wyborach opowiedziały się po stronie Dobrej Zmiany- tak jak pojmują dobro. Dla nich owo Dobro wypływa z figury Ojca (Narodu), Boga samego i czystej Swojskości. Ale jak jest Dobro to i Zło być musi. Uwięzieni w dawno przebrzmiałych, trupich narracjach walczą więc ze Złem pod sztandarami Dumy, Niezawisłości, Prawa dla Wybranych i Ekskluzywnego Kościoła Walczącego. Kobietom proponują rozwój w ramach „tradycyjnych ról matki i żony”, dla mężczyzn mają przekonanie, że Natura nie płata żadnych niepokojących figli, jeśli chodzi o dwie i tylko dwie płcie, amen. Dla wszystkich: wizję bezpieczeństwa za wysokim płotem. Ich szatan to „zdrajca narodu”, „lewak”, „nie-Polak”, „nie-katolik”, „wykształciuch”, „europejska szmata”, „złodziej”. Żywią się uparcie „ośmiorniczkami”.

Ale, ale…? Z drugiej strony barykady dostrzegam ten sam schemat wiary w istnienie jakiegoś Dobra i Dobrych Ludzi. Z drugiej strony jest inny Jasny Sen i jego wyznawcy, tak samo histeryczni i  mający upodobanie do przekazów trupich, jak wskazuje na to rodząca się sekta wokół samobójcy zrobionego na zbawcę, boga i posłańca. Dla nich Dobro to Demokracja, Wolność, Jasność, Zrównoważony Rozwój poprzez Tabelki, Rozum i Dobry Kościół Bonieckiego. Dla kobiet mają mordercze Godzenie Ról a dla mężczyzn- miękkie tatusiostwo. Dla wszystkich: rzekomą otwartość i rozmazanie tożsamości. Wykształceni, klasa średnia dobrze odżywiona, ale dziwią się- tacy jaśni i apollińscy – że naród pominięty i upokorzony w owym Demokratycznym Rozwoju ich bajek już nie chce. W milczących i wrzeszczących marszach ci sami, co nie płacili pracownikom uczciwie, nie respektowali ich praw a ich skromną własność zabierali na budowę Dróg do Przyszłości; ci co wyśmiewali mohery, Januszów w klapkach i Grażyny za plażowymi parawanami a na ich biedę i niezaradność mieli Orliki. Ich szatan to „cham”, „prymityw”, „pińcet plus”, „ciemny lud”, „tyran”, „moher”. Żywią się ostatnio „masłem”.

Wszyscy Dobrzy, oczy ku Dobru odwracają i ze Złem wcielonym walczą. Kto nie z nami ten przeciw nam.

A gdzie dwóch się bije, tam korzystają cynicy (czytaj politykierzy) każdej maści. Czytaj dalej Przeciw Dobru a za jasnością umysłu

Metafizyka w służbie odrębności

Obserwując narastającą histerię obustronną wokół Szarego Człowieka („hańba”, marsze etc) nie mogę się obronić przed myślą, że – bez względu na wektor- mamy do czynienia z takim samym procesem. Procesem tworzenia sekciarskiej mitologii na użytek politycznego aktywowania mas. Polityka wypływa przecież z metafizyki i sekt a nie z tabelek. Sekta Smoleńska wypromowała bardzo skutecznie PiS, ten sam schemat próbuje teraz wykorzystać technokratyczna, bezpłciowa opozycja tworząc Sektę Szarego Człowieka. Metafizyka, ludzkie pragnienie dotknięcia Czegoś Wyższego, Dobra, służenia Wyższej Sprawie i Jedynej Prawdzie – to potężny mechanizm manipulacji, wystarczy odpowiednie obrazy podsunąć. PO i akolici, jak widać po promocji samospaleń w Sejmie i w prasie tzw. „opozycyjnej”, uczą się na błędach.

Ale warto zadawać sobie zawsze pytanie „czemu to służy?”. Jak na razie, budowa emocjonalnych sekt służy budowie murów, pozorów tożsamości, odrębności – i jak widać w internetowych komentarzach- jest przyczynkiem do walenia z nienawiścią tej drugiej błądzącej strony po głowie. Krzyżem czy „przesłaniem Piotra S.”, whatever.

Czytaj dalej Metafizyka w służbie odrębności

Impotencja

Im więcej ciekawych pomysłów naszego ministra do spraw destrukcji środowiska tym bardziej utwierdzam się w przekonaniu, że mamy do czynienia z kimś, kto nie funkcjonuje na poziomie rzeczywistości uzgodnionej. Z kimś, z kim nie ma w zasadzie kontaktu, bo śni swój własny sen. Rozmowy organizacji ekologicznych czy dziennikarzy z ministrem brzmią jak rozmowa z szaleńcem, czyli są żadne. Nie będę wnikać czy jest to poza czy głębszy hmmm… problem. O paradoksie, wszystko w tej ministerialnej narracji jest spójne, logiczne, gdyż każdy dochodzący, nowy element rzeczywistości zostaje podporządkowany naczelnemu założeniu „walki z szatanem”. Gdy ktoś pogrążony jest w wizji „walczę ze Złem”, to będzie walczył do końca i każdymi środkami, co jasne. Przecież ten szatan -jak na szatana przystało – nie tylko jest realny, osobowy, ale i zły jest i sprytny.

Na niszczenie środowiska przyrodniczego oczywiście nakładane są dalsze racjonalizacje i metafory np: realizuję pasję, eliminuję, selekcjonuję (czytaj: zabijam), bo dziczyzna zdrowa, bo „Polska”, bo honor, bo biblia, bo tradycja; prowadzę wycinkę (czytaj: zabijam) bo kornik, bo bezpieczeństwo, bo droga, bo „zły Niemiec”, bo nasze, bo my, bo u siebie. Czytaj dalej Impotencja

O Piotrze S.

Próba samobójcza na Placu Defilad została wykorzystana przez Partię i Opozycję. Skrzętnie, szybko, bezrefleksyjnie, beznamiętnie. („Co cię najbardziej przeraża w czystości? Pośpiech”)

Narracja „bohater się chciał zabić z powodu PiS/Totalnej Opozycji” żyje już sobie własnym życiem i wszyscy w nią wierzą.

Problem w tym, że żadna polityka nie jest, nie może być przyczyną aktu samobójczego. Przyczyną jest to, co dzieje się w zamkniętym jednostkowym umyśle i to, w jaki sposób umysł tworzy sobie świat, w jakim się nurza. Przyczyną jest pragnienie głębokiej, wewnętrznej zmiany. Przyczyną jest to, co robi psyche a nie jakaś Zewnętrzność. Człowiek zabija się, bo taki jest jednostkowy (choć nieuświadomiony) akt wolności/bólu/szaleństwa psyche. Nie dlatego, że ktoś jest u władzy, ktoś coś zrobił lub ktoś jest /nie jest „patriotą”. Rzekoma „przyczyna” zostawiana potomnym w listach pożegnalnych, manifestach etc. jest jedynie racjonalizacją, umotywowaniem rozumowym człowieka przez swoją nieświadomość rozgrywanego.

Przypadek Piotra S. to jeden wielki paradoks. Po pierwsze, akt samobójczy jest sam w sobie odrzuceniem wszelkich reguł społecznego współżycia, aktem ekstremalnego egoizmu i absurdu (do czego, nota bene, każdy ma prawo). I ten absurd i egoizm samobójca przed samym sobą łagodzi, na przykład opowieścią o oddawaniu życia w ofierze za Dobro. Ale tak naprawdę, nie jest to ofiara, bo samobójca i tak i tak dokona tego aktu- życie nie ma dla niego wartości, samobójca oddaje więc nam bezwartościową rzecz. Chce to tylko inaczej nazwać. Porwanie społecznych więzi ma zyskać w opowieści ofiary społeczną, uznaną funkcję. Absurd (o absurdzie!) ma być użyteczny. Samobójca zdaje się myśleć: „skoro tak boli, że szukam ulgi w zniszczeniu więzi, to to odkupię, niech się im na coś to przyda, niech mi wybaczą”. Samobójca prosi o wybaczenie sam siebie, swój wyznający społeczne wartości kawałek psychiki.

Czytaj dalej O Piotrze S.

Święcone Obrazki

Im bliżej natury żyję tym bardziej poraża mnie przepaść między ludzkimi opowieściami a rzeczywistością. W Rzeczywistym Świecie nie ma naturalnego „życia od poczęcia do naturalnej śmierci”(w domyśle: starości), żadnego oczywistego „naturalnego prawa do rozwoju”. W Rzeczywistości życie równa się śmierci formy i przepływowi energii w czasie. Nasze pojęcie „naturalnego” jest dalszym bajaniem umysłu nie mającym nic wspólnego z Naturą, gdzie wysiłek Życia idzie na marne, potencjał wzrostu zostaje utracony. Z gwarnego trzmielego gniazda przetrwają zimno (? o ile) tylko zapłodnione królowe a nie każdy truteń przekaże królowej swoje geny. Większość myszy ginie swojej pierwszej zimy, dwuletnia mysz to doświadczony w potyczkach z kuną życiowy gracz. Tyle niebezpieczeństw czeka na rośliny! Ile siewek nie ma szans na wydanie potomstwa i naturalną śmierć ze starości! Brzoza-matka pyli w stresie obficie, rok mija zanim zobaczymy siewki, które zmagać się będą z chorobami, inwazją grzybów, ubogą glebą, atakiem konkurencji, marznącym deszczem, ciężkim śniegiem, przymrozkami w czerwcu, atakiem robactwa czy ząbkami szaraka rozrywającymi słodkie łyko. Młode drzewko walczyć będzie z Losem, zderzy się z ludzką etykietą „drewna”, „chwastu” czy „bałaganu”. Ile dzieci brzozy z mojego podwórza doczeka swych dni? Kilka, kilkanaście?

Powiedzieć można: no tak, ale w Rzeczywistości liczy się nie jednostka a przetrwanie genów. Zapytam: gdzie więc podziały się geny kronozaura, którego cementowa podobizna zdobi dziś australijskie miasteczko Richmond, onegdaj dno morza?

Pacha Mama rozrzutna jest, szalona, alogiczna.

A homo sapiens, w głupocie gatunkowej niepojętej i bez kontaktu z Rzeczywistością sprzedaje i kupuje słodkie święcone obrazki; baja o zrównoważonych rozwojach, samo-rozwojach, samo-realizacjach, o prawach człowieka, o wolności, sprawiedliwości, „godnym życiu”, „naturalnej śmierci”, konstytucyjnym prawie do szczęścia… Ja też bajam, choć prawo mam tylko do swego nie-do-rozwoju, do tu-i-teraz, do łutu szczęścia, bo życie cudem i to nie moim.

Tytułem wstępu

Człowiek żyje w bańce swojego umysłu nawet jeśli mu się wydaje inaczej. A ludzki umysł światy stwarza i światy niszczy. Według jakiego klucza?

Blog o duszy w kulturze zapomnianej, o indywidualnym heroizmie, o samo-oszustwach i o bajkach, jakie sobie opowiadamy ze strachu przez rzeczywistością.

Słowami Krynickiego przez Grechutę wyśpiewanymi :

Jak obłok wiedza tajemna, jak obłok fantasmagoria,
jak obłok cudze spojrzenia, jak obłok pewność ulotna.

Pewności nie mam żadnej ani wiedzy tajemnej, wszystko to fantasmagorie, ale umysł sam do siebie gada czy chcę czy nie chcę… więc niech gada – pod cudzymi spojrzeniami.